Islamizm 2.0

Jeżeli użyć terminologii komputerowej to Ajatollah Chomeini, Osama bin Laden i Nidal Hasan reprezentują Islamizam 1.0. Zaś Recep Tayyip Erdoğan (premier Turcji), Tariq Ramadan (szwajcarski intelektualista) i Keith Ellison (kongresman) to wersja 2.0. Starsza wersja była bardziej zabójcza, ale nowsza jest większym zagrożeniem dla zachodniej cywilizacji.

Hussam Ajlusz (po lewej) gościł kongresmana Keitha Ellisona (Demokrata z Minnesoty) na spotkaniu CAIR w listopadzie 2007.

Wersja 1.0 atakowała tych, których postrzegała jako zagrożenie dla społeczeństwa rządzonego przez globalny kalifat i którego życie byłoby w całości regulowane przez szariat (islamskie prawo). Pierwotna taktyka, od totalitarnych rządów po mega-terroryzm, opierała się na nieograniczonej brutalności. Trzy tysiące zabitych w jednym ataku? Próby zdobycia broni atomowej przez Bin Ladena wskazują, że ofiar mogło być znacznie więcej.

Jednakże, patrząc na trzy ostatnie dekady (odkąd islamizm stał się znaczącą siłą polityczną), widać, że sama przemoc rzadko przynosi efekty. Ci, którzy przeżyli ataki rzadko poddają się radykalnemu islamowi – nie wydarzyło się to ani po zabójstwie Sadata w 1981, ani po atakach z 11 września, zamachach na Bali w 2002, w Madrycie w 2004, Ammanie w 2005 czy po całych kampaniach terrorystycznych w Izraelu, Iraku, Afganistanie i Pakistanie. Terroryzm wyrządza fizyczne szkody, jednak rzadko niszczy istniejący porządek. Wyobraźcie sobie islamistów powodujących zniszczenie na skalę huraganu Katrina czy tsunami z 2004 – niewiele udałoby im się osiągnąć w dłuższej perspektywie.

Przemoc niezwiązana bezpośrednio z terroryzmem, a obliczona na narzucenie szariatu też nie sprawdza się najlepiej. Rewolucja wyniosła islamistów do władzy tylko raz – w Iranie w 1978-79. Podobnie przewrót wojskowy – w Sudanie w 1989. Także wojna domowa zakończyła się dla nich sukcesem tylko raz – w Afganistanie w 1996.

Brutalność Islamizmu 1.0 rzadko przynosi sukcesy w narzucaniu szariatu, jednak strategia Islamizmu 2.0 – działanie poprzez system – sprawdza się znacznie lepiej. Islamiści, przygotowani do zdobywania poparcia opinii publicznej, stanowią główną siłę opozycyjną w takich krajach jak Maroko, Egipt, Liban czy Kuwejt. W przeszłości wygrywali już wybory – w Algierii w 1992, w Bangladeszu w 2001, w Turcji w 2002 i w Iraku w 2005.

Kiedy już dostaną się do władzy mogą narzucić szariat. Podczas gdy Ahmedinedżad zmaga się z demonstracjami na ulicach a bin Laden ukrywa w jaskini, Erdoğan ma ogromne poparcie, zmienia oblicze republiki tureckiej i buduje nowy model działania dla islamistów na całym świecie.

Sajd Imam al-Szarif, egipski terrorysta z Al-Kaidy, zmienił swoje nastawienie i teraz popiera "legalny" islam.

Jeden z głównych terrorystów Al-Kaidy, Sajd Imam al-Szarif, zaakceptował te zasady i publicznie odrzucił terroryzm, opowiadając się za środkami politycznymi. Urodzony w 1950 r., znany także pod nom de guerre Dr. Fadl, był oskarżony o udział w zabójstwie Sadata. W 1988 r. opublikował książkę, w której opowiedział się za ciągłym i pełnym przemocy dżihadem przeciwko Zachodowi. Z czasem jednak Szarif przekonał się o nieskuteczności ataków i zamiast tego zaczął propagować strategię infiltracji struktur państwowych i wpływania na społeczeństwo.

W swojej ostatniej książce potępił nie tylko użycie siły przeciwko muzułmanom ("Każda kropla krwi przelana w Afganistanie i Iraku jest winą bin Ladena, Zawahiriego i ich zwolenników"), lecz nawet przeciwko niemuzułmanom (11 września był bezproduktywny, gdyż "cóż dobrego przychodzi ze zniszczenia jednego z budynków wroga, jeśli on niszczy jeden z twoich krajów? Cóż dobrego z zabicia jednego, jeśli on zabija tysiące?")

Ewolucja Szarifa od teoretyka terroryzmu do adwokata prawnej transformacji jest tylko częścią szerszej zmiany. Jak wskazuje Lawrence Wright stanowi to "niezwykłą groźbę" dla Al-Kaidy. Inne, dawniej opowiadające się za przemocą, organizacje w Algierii, Egipcie i Syrii poznały się już na możliwościach jakie daje "praworządny" islamizm i w większości odrzuciły przemoc. Podobna zmiana zachodzi w krajach Zachodu. Ramadan i Ellison to reprezentanci początkującego na razie trendu.

Istnieje także to, co moglibyśmy nazwać Islamizmem 1.5 – mieszanina twardego i liberalnego podejścia, presji wewnętrznej i zewnętrznej. Polega na "zmiękczaniu" wroga przez praworządnych islamistów i przejmowaniu władzy przez tych, którzy posługują się przemocą. Przejęcie Strefy Gazy przez Hamas udowodniło, że taka kombinacja się sprawdza: wygrane wybory w 2006 roku utorowały drogę do powstania w 2007. Podobne procesy zdają się mieć miejsce w Pakistanie. Wielka Brytania może przechodzić odwrotną procedurę – przemoc toruje tu drogę rozwiązaniom politycznym.

Podsumowując, tylko islamiści, w przeciwieństwie do faszyzmu i komunizmu, wyszli poza użycie brutalnej siły i wyewoluowali w wersję 2.0. Ten aspekt islamizmu podważa tradycyjne wartości i niszczy wolność, więc może okazać się nawet większą groźbą niż tradycyjna brutalność wersji 1.0.

Tematy pokrewne:  Wojujący islam zaabonuj bezpłatną, cotygodniową listę wysyłkową daniela pipesa po polsku